«Το ζήτημα της διασκευής έργων του Παπαδιαμάντη τέθηκε από πολύ νωρίς. Αναρωτιέται κανείς, γιατί θεωρήθηκε αναγκαίο να διασκευαστούν τα έργα του Παπαδιαμάντη; Η Τζίνα Καλογήρου σημειώνει: «... το πρόβλημα φαίνεται να εντοπίζεται όχι στη νοηματική ή ''παιδαγωγική'', όσο στη γλωσσική καταλληλότητα του Παπαδιαμάντη. Η ιδιότυπη -ωστόσο αισθητικά αποτελεσματική- μείξη καθαρεύουσας, αρχαϊσμών και ιδιωματικών στοιχείων θεωρήθηκε, ενδεχομένως, δύσκολη για τα παιδιά του Δημοτικού...» Αν αυτή η «δυσκολία» οδηγεί στις διασκευές, δεν μπορούμε να μη λάβουμε υπόψη μας και τις αντιρρήσεις πολλών... Πιστεύουμε, όμως, ότι το σημαντικό σε μια διασκευή είναι αφενός οι στόχοι της και αφετέρου η διατήρηση της λογοτεχνικότητας του πρωτοτύπου. Αλλωστε, και στο εξωτερικό κλασικοί συγγραφείς όπως ο Αντερσεν, ο Ντίκενς, ο Βερν και πολλοί άλλοι διασκευάζονται συνεχώς για να διαβαστούν από παιδιά αλλά και από ενήλικες. Αυτό το οποίο κρίνεται είναι η ποιότητα και η λογοτεχνική αξία αυτών των διασκευών... Στην περίπτωση της «Γυφτοπούλας», η Τζέμη Τασάκου με μεγάλη εκφραστική δεινότητα και εξαιρετική συγγραφική μαεστρία μας δίνει ένα αξιόλογο έργο.