Εδώ και σαράντα χρόνια η γαλλική λογοτεχνία επαναπροσδιορίζει τον άνθρωπο: τον εσωτερικό του κόσμο, τον παραλογισμό του, τη μοναξιά του, τη δυσκολία του να αποδεχθεί αυτό που είναι. Από τον Μπέκετ μέχρι τον Λε Κλεζιό από την Ορμεσόν μέχρι τη Σαρρώτ, ανατέμνει τα συμπλέγματά του. Ελάχιστα ασχολείται με τα όσα έρχονται και παρέρχονται στον κόσμο που περιβάλλει το άτομο.

Στην προσωπογραφία ενός δυστυχισμένου πολυεκατομμυριούχου, ο Αλαίν Μποσκέ στηλιτεύει μια κοινωνία όπου ο αγώνας δρόμου για το κέρδος και την εξουσία είναι το παν. Ένας μεγιστάνας οργανώνει την απαγωγή του εγγονού του -μια κομπίνα πολύ αποδοτική που, παραδόξως, θα του αποφέρει και το φωτοστέφανο της φιλανθρωπίας. Αλλά η αρπακτικότητα οδηγεί στην ανία. Το επόμενο εγχείρημά του θα είναι η υποκίνηση ενός εμφυλίου πολέμου για το καλό του λαού. Κι αν αποτύχει, δεν πειράζει, αφού θα έχει απολαύσει τον κίνδυνο.

Το καυστικό χιούμορ και η ανελέητη σάτιρα του Αλαίν Μποσκέ βρίσκουν εδώ την πιο καίρια και διασκεδαστική έκφρασή τους.