Η εγελιανή γενεαλογία του δυισμού, τα δεμσά της δυστυχισμένης συνείδησης και ο κονδυλικός πεφωτισμένος στωικισμός

Με άξονα το έργο των Hegel και Κονδύλη το μικρό τούτο φιλοσοφικό δοκίμιο επιχειρεί να δείξει ότι η εμμονή για ''ανεξαρτησία'' που τόσο έντονα διέπει την ρητορική της εποχής μας δεν αποτελεί παρά καρπό της ανάγκης για μια ορισμένη σχέση με τον 'Αλλο ή ιδιότυπη εξάρτηση από αυτον, την οποία κουβαλάει η ανθρώπινη φύση. Γιατί λ.χ. ο άνθρωπος τόσο ολόθυμα επιζητεί την μέγιστη ισχύ, μολονότι βεβαιώνεται σε κάθε πρακτικό του βήμα - και ήδη από τα επιφανή παραδείγματα των μεγάλων ανδρών - για την ανεπάρκεια και τη σχετικότητά της; Γιατί διψά τόσο πολύ για κοινωνική αναγνώριση όταν συναισθάνεται ότι ο πορισμός της προσωπικά εννοούμενης αναγνώρισης και αποδοχής είναι αδύνατος; Το πόνημα αυτό θέτει ανάλογα ερωτήματα και αποπειράται να τα παντήσει στη βάση του έργου των δύο στοχαστών.