Αντιμετωπίζοντας τον Ευριπίδη ως συγγραφέα εντελώς διαφορετικό από τον Αισχύλο ή τον Σοφοκλή, και ήδη κοντά σε μας, το βιβλίο αυτό προσπάθησε να κάνει κατανοητό πόσο η ιδέα ενός κλασικισμού στάσιμου και παγιωμένου είναι ιδέα αντίθετη προς την πραγματικότητα και πόσο συγγραφείς, τους οποίους εκ πρώτης όψεως συγχέει κανείς σε μια φαινομενική ενότητα, είναι στην πραγματικότητα διαφορετικοί, και αυτό λόγω όχι μόνο των διαφορών μεταξύ ατόμων αλλά και λόγω μιας συνεχούς και ισχυρής εσωτερικής εξέλιξης.