Χρονικά ο Σπύρος Κατσίμης θα έπρεπε να ανήκει στο τελευταίο κύμα της γενιάς του άγχους ή στην αμέσως επόμενη, όπου με ελάχιστες εξαιρέσεις, κυριάρχησε με βιαιότητα συχνά επιτηδευμένη και μεταφερμένη από ξένα πρότυπα. Τώρα που όλα αυτά κατακάθισαν και οι κατά πολύ νεότεροι άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η ποίηση δεν βρίσκεται στην κατάχρηση των δυνατοτήτων του λόγου, της εικόνας, του επιφωνήματος του σαρκασμού ή της διανοητικής γυμναστικής, διαφορετικά θα ακουστεί η φωνή αυτού του μοναχικού εφτανήσιου που οι λεκτικοί του τρόποι δεν χρωστούν περίπου τίποτα σε κανένα... Ασφαλώς, ο Κατσίμης δεν βρήκε μόνος του ούτε τον ελεύθερο στίχο, ούτε την απόρριψη του βερμπαλισμού, ούτε την λιτότητα της έκφρασης. Οι στίχοι βεβαιώνουν μια γνώση σε βάθος της προγενέστερης ποίησης. Όμως άλλο τόσο βεβαιώνουν ό,τι ο ποιητής διοχετεύει μέσα στο στίχο: αυτό και μόνο που είναι βιωματικά δικό του, και που γίνεται στη συνέχεια συντροφικά δικό μας, αιτία αναδίπλωσης και επαγρύπνησης, πάνω στην από παντού και με αυξανόμενους ρυθμούς απειλούμενη ανθρωπιά μας. Λύντια Στεφάνου