Η συγγένεια, ήδη από τον 19ο αιώνα, στάθηκε αφετηριακό σημείο για τη συγκρότηση της ίδιας της επιστήμης της ανθρωπολογίας. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα οι διαμάχες αναφορικά με τη φύση και τη λειτουργία της συγγένειας αποτυπώνουν τους κραδασμούς, τις θεωρητικές ανακατατάξεις και τις ανατροπές στο εσωτερικό της επιστήμης αυτής. Σήμερα, οι θεωρητικές συζητήσεις για τη συγγένεια αποτελούν αντικείμενο ανανεωμένου ενδιαφέροντος, καθώς, όπως αποδεικνύεται, μπορούν να προσφέρουν απαντήσεις σε ένα από τα κυριότερα αιτήματα της εποχής μας, που είναι η κατανόηση του «’λλου», όπως κι αν αυτός ορίζεται.