Ένας μοναχός ρώτησε κάποτε τον αββά Ιωσήφ: «Γέροντα, όσο μπορώ ακολουθώ τους κανόνες, τηρώ τη νηστεία, προσεύχομαι... και όσο μπορώ, παλεύω να κρατήσω την καρδιά μου καθαρή από σκέψεις. Τι άλλο μπορώ να κάνω;» Ο γέροντας σηκώθηκε και, αντί για απάντηση, σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό. Και τότε τα δάχτυλά του πυρακτώθηκαν, σαν δέκα λύχνοι αναμμένοι. Και είπε: «Γιατί δεν δοκιμάζεις να γίνεις ολόκληρος φωτιά;»

Τον 4ο αιώνα, πολλοί χριστιανοί εγκατέλειψαν τις πόλεις όπου ζούσαν, έκοψαν κάθε δεσμό με την κοινωνία και έφυγαν στις ερήμους της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης και της Αραβίας. Εκεί, μέσα από μεγάλες στερήσεις και έντονη εσωτερική άσκηση, επιδίωξαν τη μετάνοια και την τελική ένωση με τον Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί έμειναν γνωστοί ως Πατέρες της Ερήμου. Ένα μέρος από τα βιώματά τους διασώθηκε σε μικρές, απλές ιστορίες, που μας μεταφέρουν κάτι από τη μυστική σοφία τους, που τόσο ανάγκη έχει σήμερα ο κόσμος μας...