Ένα σαφάρι στα κακοτράχαλα ρουμάνια της υπαρξιακής μας αγωνίας και της αβυσσαλέας καθημερινότητας. Ένας λυρισμός που αλητεύει στου χρόνου τις αλάνες, έξω απ' τις στιγμές που τον συνθέτουν. Μια κατάδυση στα βάθη τού είναι με την πρωτόγονη, πρωταρχική του ενστίκτου γύμνια σε ρυθμική υπόκρουση της εναγώνιας, του σφυγμού μας, μουσικής. Μια ποίηση που υποτάσσεται στο χρόνο, καταργώντας τον. Σαν ποίηση.