Από το 11ο αιώνα μ.Χ. οι τουρκικές φυλές υπήρξαν μία σημαντική δύναμη που επηρέασε καθοριστικά τις εξελίξεις στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής, αλλά και ευρύτερα. Αρχικά ως νομαδικά φύλα έφιππων πολεμιστών, στη συνέχεια ως Οθωμανική Αυτοκρατορία και από το 1923 ως η Δημοκρατία της Τουρκίας.

Η τουρκική παρουσία δια μέσου των αιώνων δεν έπαψε ποτέ να είναι έντονα αισθητή. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν ένας σημαντικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία δεν μπορούσε πλέον να παίξει το ρόλο του δυτικού στρατηγικού αναχώματος απέναντι στη σοβιετική απειλή. Ωστόσο, ο πόλεμος στον Περσικό κόλπο, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και η αναταραχή στα Βαλκάνια και στον Καύκασο δημιούργησαν ένα τρίγωνο αστάθειας στην περιοχή και διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις για τη γεωπολιτική αναβάθμιση της Τουρκίας.

Τρεις περιοχές, η Υπερκαυκασία/Κεντρική Ασία, η Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια αποτελούν σήμερα τα βασικά πεδία δραστηριοποίησης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Στόχος της μελέτης αυτής είναι η παρουσίαση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας στις συγκεκριμένες περιοχές και η ανάλυση της τουρκικής πολιτικής εθνικής ασφάλειας και η εκτίμηση της γεωστρατηγικής της αξίας.