Για να πραγματοποιηθεί μια γενική ανθολογία σύγχρονης Λατινοαμερικάνικης ποίησης, είναι απαραίτητος ο χρονολογικός περιορισμός. Ως τέτοιο διαχωριστικό χρονολογικά όριο, θεώρησα τη χρονιά γέννησης του Καίσαρα Βαλλιέχο το 1892, διότι αυτός ήταν που έφερε τη ριζική επανάσταση στην ισπανόφωνη ποίηση, σε μια γλώσσα τόσο ανοιχτή σε νοηματική, συγκινησιακή και εκφραστική πολλαπλότητα, και τόσο πρωτότυπη. Και το σημαντικότερο: είναι ακόμα αξεπέραστος σε πρωτοποριακό παλμό, στη Λατινική Αμερική όσο και στην Ισπανία. Η γνώμη αυτή δεν είναι μόνο δική μου, αλλά και της επίσημης κριτικής.

Αυτά όσον αφορά τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα νέα ρεύματα και στην ποίηση των μοντερνιστών, ρομαντικών, παρνασσιστών, νεοκλασικιστών κλπ., που γραφόταν πριν από το ορόσημό μας, στη Λατινική Αμερική. Σε ό,τι αφορά τις καταβολές αυτών των νέων ρευμάτων, αυτές βρίσκονται στα διάφορα ευρωπαϊκά ρεύματα της αρχής του 20ού αιώνα: φουτουρισμός, ντανταϊσμός, σουρεαλισμός, ουλτραϊσμός, κρεασιονισμός κλπ.