Ε, άνθρωποι, μαυρόζωοι, που σαστε όμοιοι με φύλλα που πέφτουν,
αχαμνά λασποζύμωτα κι άψυχα έθνη, λαοί από ήσκιους,
πλάσματ άφτουρα, εφήμερα, δόλιοι θνητοί, σαν αχνοί και σαν όνειρα
βάλτε αφτί για ν' ακούσετ' εμάς
τους αθάνατους που 'μαστε πάντα,
που πετάμε στα αιθέρια χαρούμενοι, αγέραστοι,
με ιδέες αιώνιες,
να σας πούμε σωστά για τον κόσμο,
για πουλιά και για μοίρες,
για θεούς και ποτάμια,
για σκοτάδια και χάος...