ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ-ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ-ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ

Ως παιδαγωγικός όρος η διδακτική χρησιμοποιείται για πρώτη φορά από τον Γερμανό παιδαγωγό W. Ratichius (1571-1635), στον τίτλο του έργου του Nova Didactica. Ο τσέχος κληρικός Johann Amos Comenius (1592-1670) συνέγραψε το έργο Magna Didactica, το οποίο τον καθιέρωσε ως τον ιδρυτή του κλάδου της Παιδαγωγικής που έχει ως αντικείμενο μελέτης το γεγονός της διδασκαλίας. Καθιέρωσε, επίσης, και το ουσιαστικοποιημένο επίθετο διδακτική -που αρχικά υπονοούσε το ουσιαστικό τέχνη και αργότερα επιστήμη- ως επίσημη ονομασία του νέου κλάδου. Ο Κομένιος εννοεί τη Διδακτική ως ένα ορ-γανωμένο σύστημα παμπαιδείας με την οποία θα ήταν δυνατόν να διδαχθούν τα πάντα στους πάντες, αντίληψη η οποία ενισχύθηκε από τον Pestallozi και κορυφώνεται με τον Έρβαρτο.

Η εννοιολογική διασάφηση του όρου «Διδακτική» ανάγεται σε διαφορετικές επιστημονικές και φιλοσοφικές αφετηρίες με αντίστοιχες προεκτάσεις στην ονομασία του όρου. Ανεξάρτητα, όμως, από τις επιστημολογικές διαφοροποιήσεις, υπάρχουν ορισμένοι βασικοί παράγοντες, προσδιοριστικοί της θεωρίας της Διδακτικής, στους οποίους υπάρχει μια γενική σύγκλιση: θα μπορούσαμε να πούμε, λοιπόν, ότι Διδακτική είναι η θεωρία που ασχολείται με το σχεδιασμό του μαθήματος, την εφαρμογή του στην τάξη και τον έλεγχο των αποτελεσμάτων της διδακτικής διαδικασίας. Επομένως, αντιμετωπίζοντας τη Διδακτική ως θεωρία του σχεδιασμού, της εφαρμογής και της αξιολόγησης του μαθήματος, εντοπίζουμε τους τομείς δραστηριότητάς της που αλληλοσυνδέονται και επηρεάζονται ο ένας από τον άλλον.

Ως τέτοιοι μπορούν να αναφερθούν: