Το έργο εξετάζει από κοινού τη μακρά εξέλιξη της αρχαιοελληνικής και λατινικής ρητορικής, από την εμφάνιση των ομηρικών επών μέχρι τους τελευταίους σημαντικούς εκπροσώπους αυτού του λογοτεχνικού είδους, κατά την ύστερη Αρχαιότητα.

Ειδικότερα στο πρώτο μέρος του έργου εκτίθενται οι λόγοι που οδήγησαν στην εμφάνιση της ρητορικής ως ιδιαίτερου μέρους του λόγου, οι παλαιότεροι τύποι ρητορικών κειμένων, οι αντιλήψεις για τη ρητορική των σοφιστών, του Πλάτωνα, του Ισοκράτη, του Αριστοτέλη και των Αττικών ρητόρων του 4ου π.Χ. αιώνα (Λυσία, Δημοσθένη κ.ά), η εξέλιξη της ρητορικής κατά την ελληνιστική περίοδο και η καθοριστική επινόηση της θεωρίας των ρητορικών στάσεων (επιχειρημάτων ανάλογα με τη θέση που επιδίωκε να προβάλει ο εκάστοτε ομιλητής).

Στο δεύτερο μέρος του έργου εξετάζεται η ιστορία της λατινικής ρητορικής από την περίοδο των αρχαιότερων Ρωμαίων ρητόρων (με χαρακτηριστικότερο τον Κάτωνα τον πρεσβύτερο), του Κικέρωνα και του Κοϊντιλιανού, μέχρι την εμφάνιση των πρώτων Χριστιανών ρητόρων και την τελική παρακμή της αρχαίας ρητορικής στα πλαίσια των κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών που επέφερε η έλευση του Μεσαίωνα.