Οι εξωεταιρικές συμφωνίες μετόχων κινούνται μεταξύ ενοχικού και εταιρικού δικαίου καθώς -σε αυξανόμενο βαθμό- και δικαίου κεφαλαιαγοράς. Έχουν τεράστια πρακτική σημασία αλλά και μεγάλο θεωρητικό ενδιαφέρον. Η παρούσα μονογραφία διερευνά για πρώτη φορά συστηματικά τις εκφάνσεις και τη λειτουργία τους δίπλα στο οργανωτικό δίκαιο της ανώνυμης εταιρίας.

Εξετάζεται εκτενώς η δέσμευση που παράγουν και το πρόβλημα της ενδεχόμενης τριτενέργειας στο καταστατικό/οργανωτικό επίπεδο του νομικού προσώπου, ζήτημα ιδιαίτερα σημαντικό για ολιγομετοχικές ανώνυμες εταιρίες. Τα όρια εγκυρότητάς τους, ιδίως από τον κ.ν. 2190/1920, έχει κεντρική θέση στην εργασία, ενώ αντικείμενο ανάπτυξης αποτελεί η ερμηνεία τους σε σχέση με το καταστατικό, οι έννομες συνέπειες από την παράβασή τους και γενικότερα οι μηχανισμοί επιβολής τους. Η δογματική αυτή μονογραφία συνηγορεί υπέρ μιας θεώρησης που ευνοεί και διευρύνει ουσιαστικά την συμβατική, «εξωκαταστατική» ελευθερία των μετόχων, αλλά συγχρόνως προστατεύει βασικές αρχές του δικαίου της ανώνυμης εταιρίας.