Όλο με τις γάτες ήθελε να παίζει ο μικρός Αντώνης, μα οι γονείς του συνέχεια «μη» και «μη».

Τι ζωή ήταν κι αυτή χωρίς έναν αληθινό γάτο, μια γάτα, ένα γατάκι να τριγυρνάει μες στα πόδια τους, να χουρχουρίζει, να χαϊδεύεται.

Για να γλυκάνει κάπως τη θλίψη του, αγόραζε ψεύτικες γάτες και το δωματιό του ολοένα και γέμιζε με γάτες κάθε λογής. Γάτες με ρόδες, γάτες κουρδιστές, γάτες ζωγραφιστές, γάτες αυτοκόλλητες. Καμία όμως δεν του προσέφερε την αγάπη, τη συντροφιά και τη φιλία της αληθινής γάτας που τόσο ποθούσε.

Ώσπου τη μέρα των γενεθλίων του οι γονείς του, του χαρίσανε ένα χρυσόψαρο! Δεν ήταν αυτό που είχε ζητήσει, αλλά βρήκε τρόπο να συμβιβαστεί... Θα το βάφτιζε Γατούλη!