Το βιβλίο του Π. Παπασταύρου δεν είναι ένα οδοιπορικό με την κυρίως γεωγραφική και ταξιδιωτική σημασία του όρου. Πρόκειται για μια φανταστική -ονειρική συγγραφική οδοιπορία, για ένα αφηγηματικό ονειρόγραμμα, για μια νοηματική διαδρομή, ένα «ταξίδι στο παρελθόν», όπως σημειώνει και ο συγγραφέας στα προλεγόμενά του. Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου αυτού, παρελαύνουν όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται στις συνθήκες της ειδυλλιακής εκείνης εποχής. «Πώς εργάζονταν οι άνθρωποι και πώς γλεντούσαν, πώς χαίρονταν τη ζωή, ποιά ήταν τα οράματά τους, οι ελπίδες τους. Πώς μεγάλωναν τα παιδιά, ποιά παιγνίδια έπαιζαν» κ.λ.π. (σελ.39).

Ο συγγραφέας δεν περιορίζεται μόνο στην περιγραφή - καταγραφή όλων αυτών των ηθών και εθίμων και γενικά των λαογραφικών και πολιτιστικών στοιχείων που χαρακτηρίζουν την περιοχή, αυτή, της Ηπείρου (Θεσπρωτία), αλλά, εκθέτοντάς τα, βρίσκει την ευκαιρία να διατυπώσει και μερικές σκέψεις του σχετικά με το μέλλον του λαϊκού μας πολιτισμού. Με το βιβλίο του, αυτό, ο συγγραφέας συντάσσεται και με όλους εκείνους τους πνευματικούς ανθρώπους και τους παράγοντες, που αγωνίζονται και επιδιώκουν «Να μην αφήσουμε να βυθιστούν στη λησμονιά όλα εκείνα τα ήθη και έθιμα που γαλούχισαν τόσες γενιές και ήταν τα μαργαριτάρια της τότε κοινωνίας». (σελ.10).

Το βιβλίο του Παναγιώτη Παπασταύρου «Οδοιπορώντας στις όχθες του Καλαμά», παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για όλους τους αναγνώστες, ιδιαίτερα δε για τους Ηπειρώτες και τους Θεσπρωτούς, που διαβάζοντάς το, είναι βέβαιο ότι θα συγκινηθούν και θα νοσταλγήσουν.