Το δοκίμιο έρχεται να φωτίσει -μέσα από τους πυκνούς σε νόημα στίχους του ποιητή Γιάννη Κορίδη-τον κόσμο της φρίκης και υποδεικνύει το δρόμο της φυγής από το τέλμα. Και ο δρόμος, κατά το συγγραφέα, είναι ένας: το καίριο χτύπημα της μεγάλης κατάρας, του στυγνού τέρατος - της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.