Η Χημική Τεχνολογία διαιρείται παραδοσιακά, και κατά έναν συμβατικό ίσως τρόπο, σε Ανόργανη και Οργανική. Στην πρώτη αντιμετωπίζονται συστηματικά οι βιομηχανίες ανόργανων βιομηχανικών προϊόντων όπως της αμμωνίας, του νιτρικού οξέος, του θεϊκού οξέος, των ανόργανων λιπασμάτων, των πυριτικών υλικών (ύαλων, τσιμέντων κ.λπ.), των βιομηχανικών αερίων (άζωτο, οξυγόνο, υδρογόνο κ.λπ.) και συναφή θέματα. Στη δεύτερη εξετάζονται οι βιομηχανίες που έχουν ως βάση ανθρακούχες ενώσεις, όπως υδρογονάνθρακες, το ξύλο, καθώς και τον ίδιο τον άνθρακα, τα οργανικά χρώματα και άλλα σχετικά πεδία. Από τις Οργανικές Χημικές Βιομηχανίες το μεγαλύτερο οικονομικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν αυτές των υδρογονανθράκων και του άνθρακα. Το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτά τα υλικά καταναλώνεται, μετά τις κατάλληλες επεξεργασίες, ως καύσιμο. Ένα μικρότερο ποσοστό καταναλώνεται για την παραγωγή πετροχημικών που στη συνέχεια μετατρέπονται σε προϊόντα ευρείας κατανάλωσης (πλαστικά, νήματα, φάρμακα, χρώματα κ.λπ.).

Στόχος του παρόντος έργου είναι να περιγράψει τις αντιπροσωπευτικότερες διεργασίες και το πώς αυτές βασίζονται και προκύπτουν από τη γνώση βασικών αρχών της Χημείας, κυρίως Οργανικής και Φυσικοχημείας, καθώς και της Χημικής Τεχνολογίας, και κυρίως των Φυσικών και Χημικών Διεργασιών αυτής.