Λες και η φύση πλάθει από λάθος τους διδύμους. Λες και μπερδεύει γενετικούς κώδικες και χαρακτηριστικά για να υπάρχουν δυο άνθρωποι με ρευστά όρια μεταξύ τους, ο ένας συνέχεια του άλλου, ο ένας αρχή και τέλος του άλλου ταυτόχρονα, ο ένας μέσα στον άλλο, ημιτελείς και ανεπαρκείς, ανίκανοι να υπάρξουν αυτοτελώς. Και έρχεται τώρα λοιπόν η ψυχολογία, η επιστήμη της υπόθεσης, η μόνη επιστήμη που της επιτρέπεται να πειραματίζεται εκτός εργαστηρίων πάνω σε ανθρώπους, να υποδείξει «θεραπείες απεξάρτησης» από τον εθισμό του άλλου σου μισού. Να σε μάθει πως ολοκληρωμένο και υγιές είναι μόνο ό,τι μπορεί να επιβιώνει και να ισορροπεί ψυχικά από μόνο του, χωρίς εξαρτήσεις που λειτουργούν σαν πήλινα πόδια. Να επιβάλλει ως πρότυπο ψυχικής υγείας, τον άνθρωπο αμοιβάδα, τον άνθρωπο που μπορεί μόνος, σαν μονοκύτταρος αυτοτελής οργανισμός, να επιβιώνει και να λειτουργεί.