Η ΕΛΠΙΔΑ ΖΕΙ

ΒΓΑΛΜΕΝΗ από το ποτάμι της φωτιάς
με τα πυρωμένα σίδερα του Αττίλα
να καίνε ακόμα
τις παραμορφωμένες σάρκες μου
και το ξίφος της προδοσίας
μπηγμένο στην καρδιά μου
περιπλανώμαι σε οδυνηρούς λαβύρινθους
στρωμένους
με τοπία κεραυνών
λίμνες δακρύων
και φαράγγια θανάτου.
Με το ένα μου ήμισυ
ημιπληγικό και παράλυτο
την ανάσα μου φωσφορίζουσα
και του πόνου το φαρμάκι
καθισμένο σο λαιμό μου
σέρνομαι σαν κουρέλι
και αγωνίζομαι απέλπιδα να βρω
του λυτρωμού την έξοδο.
Χέρια με νύχια γαμψά
απλώνονται στις ματωμένες σάρκες μου
και ζητούν ν' αρπάξουν
ό,τι απόμεινε
από το χρυσάφι της ψυχής μου.
Ανήμπορη σε αυτοάμυνα
απλώνω χείρα επαιτείας στους ισχυρούς
και ο όγκος της ταπείνωσης
κάθεται στο στομάχι μου
και πάει να με συντρίψει.