Πράγματι, η Αν Σέξτον, μια από τις σπουδαιότερες διεθνώς ποιητικές φωνές της εποχής μας, έγραφε ως χθόνιο και ουράνιο ον -δηλαδή ακριβώς ως κάποιου αρχετυπικού είδους άνθρωπος-γυναίκα.

Ένα ποίημα πρέπει να λειτουργεί σαν τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα μέσα μας, πίστευε.

Κι αυτό ακριβώς καταφέρνουν να κάνουν τα ποιήματά της: αντλούν από τα σκοτεινά άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, από τον τρόμο των ενοχών της παιδικής ηλικίας, από τα πάθη του κορμιού, είναι πολύ προσωπικά, πολύ «σωματικά», αλλά -πράγμα σπάνιο και σπουδαίο- καταφέρνουν να απευθύνονται άμεσα στο σπλαγχνικό υποσυνείδητο του αναγνώστη και να τον συγκλονίζουν.