Τον Ιούνιο του 1872, νωρίς ένα πρωί, δολοφόνησα τον πατέρα μου - μια πράξη που, εκείνο τον καιρό, με σημάδεψε βαθιά. Αυτό έγινε πριν από το γάμο μου, την εποχή που ζούσα με τούς γονείς μου στο Ουισκόνσιν. Ο πατέρας μου κι εγώ βρισκόμασταν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού, μοιράζοντας τα λάφυρα από μια διάρρηξη που είχαμε διαπράξει εκείνο το βράδυ...

(«Ένας ατελής εμπρησμός»)

Εν κατακλείδι, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι, από καλλιτεχνική άποψη, ο φόνος του θείου Ουίλλιαμ, όπως εγώ τον διέπραξα, δύσκολα θα μπορούσε να ξεπεραστεί σε ωμότητα...

(« Ο αγαπημένος μου φόνος »)