Πολύ εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, σήμερα που τείνουν όλοι να ξεχάσουν όχι τη γλώσσα, - αυτή είναι ήδη παρελθόν μαζί με τα περισσότερα αρβανίτικα τοπωνύμια -, αλλά και το ότι κάποτε μιλιόταν σε αυτόν εδώ τον τόπο, τι ήταν εκείνο που με έκανε να μπω σε τέτοιο κόπο; Το μόνο που μπορώ να απαντήσω είναι ότι εκπλήρωσα ένα χρέος ιερό προς τις γενιές που έφυγαν και προς τις σκιές των προγόνων μου που από τα βάθη των αιώνων, μέσα από τη φωνή του πατέρα μου, κάποτε μου είπαν: ''γκjεγκjε ντjαλeθι ιμ τσσe τe θόνe εδέ μος χαρρό!'' Το έργο αυτό είναι η έμπρακτη απάντησή μου: νeκe ε χαρρόβα...