Το ενδικοφανές βοήθημα της αιτήσεως ανακλήσεως (ή μεταρρυθμίσεως), το παρεχόμενο στον ηττηθέντα διάδικο (ή και σε τρίτο) κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, αποτελεί και θα εξακολουθεί να αποτελεί, όσο δεν συγχωρούνται κατά των αποφάσεων της προσωρινής δικαστικής προστασίας ένδικα μέσα, τη μόνη αναγνωριζόμενη από τον νόμο δυνατότητα ελέγχου της νομιμότητας του διαταχθέντος μέτρου. Αντιμετωπιζόμενο από τον νομοθέτη το μέσο αυτό κατά τρόπο συστηματικό και κατά βάση ορθό, συνιστά επιτυχή ρύθμιση, με συνέπεια, δικαίως η ελληνική θεωρία να μη δέχεται την ανάγκη προσφυγής του ηττηθέντος στα ένδικα μέσα.

Στην παρούσα μελέτη ειδικότερα εξετάζονται: