«Ο έρωτας που της έλειπε έγινε τώρα το μαρτύριο της ζωής της, ένα αδιάκοπο και φρικτό βασανιστήριο. Έπρεπε να αντιστέκεται στους πυρετούς του κορμιού της και στα εξωτερικά ερεθίσματα, στις εύκολες συγκινήσεις και στις χαλαρές αδυναμίες της σάρκας της, στις παρακλήσεις της φύσης που την πολιορκούσαν. Έπρεπε να παλεύει με τις εξάψεις του πρωινού, με τις προτροπές της νύχτας, με τις υγρές ζέστες της καταιγίδας, με την ανάσα του παρελθόντος της και των αναμνήσεών της, με τις φωνές που τη φιλούσαν σιγανά στο αυτί, με τα ρίγη αισθησιασμού που διαπερνούσαν όλα τα μέλη της».

Οι αδελφοί Γκονκούρ, γνωστοί ως οι εμπνευστές του φερώνυμου γαλλικού λογοτεχνικού βραβείου που εξακολουθεί να απονέμεται κάθε χρόνο, υπήρξαν δυο εξαιρετικοί λογοτέχνες, πρόδρομοι του νατουραλιστικού μυθιστορήματος που καθιερώθηκε αργότερα από τον Εμίλ Ζολά, και δημιουργοί του όρου και της έννοιας της «έντεχνης γραφής». Η Ζερμινί Λασερτέ, το πρώτο έργο τους που μεταφράζεται στα Ελληνικά, είναι ένα μυθιστόρημα ριζωμένο στην πεζή πραγματικότητα του απλού παριζιάνικου λαού, την πραγματικότητα των παθών που εξευτελίζουν, των προστυχιών που σκοτώνουν. Τολμηρό στη σύλληψή του, έχει ως ηρωίδα μια υπηρέτρια που ζει μια διπλή ζωή, τη μια μέσα στο φως της αφοσίωσής της στην αριστοκράτισσα κυρία της, την άλλη βουτηγμένη στο σκοτάδι της παράφορης φύσης της.