Ο παρών τόμος αποτελεί ένθερμη συνηγορία υπέρ ενός νέου κράτους ευημερίας στη νέα κοινωνία της γνώσης. Πρότυπό του είναι το σκανδιναβικό μοντέλο. Το νέο κοινωνικό κράτος δεν αναζητείται σε λιγότερο κοινωνικό κράτος και εξασθένιση των κοινωνικών δικαιωμάτων όπως προωθεί η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Αντίθετα κατανοεί τους εργαζόμενους ως ανθρώπινο και παραγωγικό κεφάλαιο που συνεισφέρουν στην νέα οικονομία της γνώσης, την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα, την δημογραφία τα φορολογικά έσοδα και μέσω αυτών απολαμβάνουν σταθερή, ποιοτική απασχόληση καθώς και κοινωνικές παροχές.

Οι συγγραφείς δεν περιορίζονται σε γενικότητες. Προβαίνουν σε συγκεκριμένες προτάσεις και προτείνουν μια νέα στρατηγική. Κρίσιμα στοιχεία αυτής της στρατηγικής αποδεικνύονται η εκπαίδευση, η εκρίζωση της παιδικής φτώχειας, η ισότητα των φυλών και μια νέα οικογενειακή πολιτική. Στα πλαίσια του νέου κοινωνικού κράτους η πρόληψη αποτελεί την βασική αρχή επίλυσης όλων των σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων. Ο κοινωνικός αποκλεισμός καταπολεμάται στην παιδική ηλικία και οι συντάξεις κερδίζονται από την «κούνια».