Η παρούσα μονογραφία, ομολογουμένως εκτεταμένη λόγω του πλούσιου βιβλιογραφικού υλικού και της εγγραφής της στο διεθνές, κοινοτικό και εθνικό δίκαιο, φιλοδοξεί, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, να αναδείξει τη νομική προστασία του τοπίου, ως έννοιας αυτοτελούς και διακριτής, που διένυσε και διανύει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πορεία στο πλαίσιο των θεσμών. Κυρίως όμως, επιθυμεί και επιχειρεί να συμβάλλει στην αναθέρμανση του διεπιστημονικού διαλόγου για το τοπίο, ειδικότερα δε στην ωρίμανση του επιστημονικού προβληματισμού για τη νομική του θέση.