Καί αναρωτιέμαι μήπως τά ταξίδια καί τά πιό μακρινά
δέν είναι άλλο πάρεξ της φαντασίας παιχνίδια,
ποιός ο νόστος καί ποιά τάχατες επιστροφή;

Ίσως καλύτερα νά είχα μείνει, στό δικό μου δέντρο,
όχι ν' άναζητώ τόν ίσκιο του χιλιόμετρα μακριά
καί νά συλλαβίζω τό νερό της πηγής
πού κατέβηκε νά ξεδιψάσει ο κότσυφας.
Ίσως κι εγώ νά είχα ξεδιψάσει.

Κατά βάθος είμαι ένας πού έρχεται διαρκώς από τή Δράμα
(γιά νά παραφράσω τόν ποιητή).
Αλλά τώρα, τό βλέπω, δύσκολος είν' ο γυρισμός -
Αν γυρίζει ποτέ κανείς.
Βλέπεις, οι δρόμοι αλλάζουν ηλικία,
ποιός νά σέ θυμάται τώρα
ποιός μπορεί νά λογαριάσει
πόσες Κυριακές έχουν από τότε συννεφιάσει.