Ήταν κάποτε ένας ποντικούλης που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό και ήθελε να τ' αγγίξει...

Οι φίλοι με ρωτούσαν αν περίμενα κι άλλους επισκέπτες, αν είχα φροντίσει για να έχουμε σε λίγες μέρες και τη βασιλόπιτα. Δεν πρόφτασα να τους καθησυχάσω, το έκανε στη θέση μου ο Βαγγέλης που μπήκε μέσα στο σπίτι τινάζοντας το χιόνι από το κόκκινο κασκέτο του.

«Ακούστε» είπε ο επισκέπτης. «Κάποτε στην περιοχή μου, στην Καππαδοκία, ήρθε ένας φιλοχρήματος έπαρχος. Eβαλε, λοιπόν, τόσο μεγάλους φόρους, που οι άνθρωποι δεν καταφέρνανε ποτέ να τους πληρώσουν. Σκέφτηκα τότε και μάζεψα όλο το βιος τους, χρυσαφικά, κοσμήματα, φλουριά. Τα πήρα μαζί μου και πήγα σ' αυτό τον έπαρχο. Του είπα «Να, πάρε τον κόπο αυτών των ανθρώπων, στέρησέ τους τα πάντα κι αυτοί ποτέ δε θα ξεχάσουν ότι η ζωή τους καταστράφηκε εξαιτίας σου». Του είπα κι άλλα και τελικά τον έκανα να καταλάβει το λάθος του. Μου ζήτησε να τα επιστρέψω όλα. Πώς όμως να γύριζα τα χρυσαφικά στους ιδιοκτήτες τους; Οι άνθρωποι, όταν έχουν να μοιράσουν πλούτη, ποτέ δε συμφωνούν και η διχόνοια βρίσκει ευκαιρία και τρυπώνει ανάμεσά τους. Eφτιαξα τότε γλυκές πίτες, έβαλα μέσα ό,τι μου είχε δώσει ο καθένας και τους τις μοίρασα. Κανένας δεν παραπονέθηκε. Oλοι πήραν αυτό που έπρεπε».