Μόλις εχετε παρει στα χερια σας αυτό το μικροσκοπικό μυθιστόρημα. Μια ώρα τρένο, δυό-τρείς διαδρομές με το μετρό κι αυτό ήταν. Το κλείνετε. Και τότε αναλογίζεστε την τεράστια απόσταση που σας έκανε να διανύσετε. Ούτε που το καταλάβατε. Ο Ιγκόρ, φωτογράφος, πρέπει να φύγει από το Ντουαρνενέ και να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι, όπου μια καταιγίδα του έχει σπάσει τα παράθυρα. Η στρωτή γραφή της Σελιά Ούντάρ μας ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν. Πρέπει να 'ναι κανείς μάγος για να μπορεί να παίζει έτσι με την πορώδη ύφη του χώρου και του χρόνου, υποδηλώνοντας μόνο, με θραύσματα. Νομίζαμε πως θα μπαρκάραμε σ' ένα προσωπικό βιβλίο και να 'μαστε θεατές σε μια ταινία δρόμου, που διαδραματίζεται μάλιστα μέσα στην έρημο. Ο έρωτας θα αλλάξει τις κλίμακες της ευαισθησίας, αποκαλύπτοντας τα θαύματα του κόσμου (το ημερολόγιο του Μάρκο Πόλο) με ένα άλλο θαύμα εκπληκτικών οραμάτων.

Ouest-France, 18.9.2007