Η Όλγα εγκλωβισμένη στις παρενέργειες της ομορφιάς της, ανήμπορη για κάθε σχέση. Ο Αντον Πέτροβιτς συντρίβεται απ τη φαιδρότητα της δειλίας του. Ο Κωνσταντίνος, γνωρίζει την ερωτική πανωλεθρία πριν καν αγγίξει την επιδερμίδα της γυναίκας που δήθεν κατέκτησε. Τελικά, μήπως ο πλέον αδυσώπητος κριτής της ανθρώπινης ψυχονοητικής σύστασης είναι εκείνος που κρύβει τη σκληρότητά του πίσω από ένα μειλίχιο μειδίαμα; Στην περίπτωση του Ναμπόκωφ, πάντως, εκείνο που γίνεται απόλυτη προτεραιότητα είναι η αναπόφευκτη απόλαυση της ανάγνωσης, ή μάλλον, της μελωδίας των έργων του.