Η προοδευτική επικράτηση της άποψης ότι η σύγχρονη αντιμετώπιση του ασθενή δε θα πρέπει να εστιάζεται μόνο στην οργανική δυσλειτουργία αλλά θα πρέπει να συνυπολογίζει και την πνευματική και συναισθηματική κατάστασή του, οδήγησε σε μια αναθεώρηση της αρχιτεκτονικής προσέγγισης των χώρων υγείας. Σύμφωνα με αυτήν, οι χώροι υγείας θα πρέπει να προάγουν την αξιοπρέπεια και αυτονομία του ασθενή δημιουργώντας ένα περιβάλλον οικείο και φιλικό, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για όλο το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό. Έτσι, σχεδιάστηκαν θεραπευτήρια με φαντασία, ενδιαφέρουσες αρχιτεκτονικές φόρμες, μεγάλα ανοίγματα και αίθρια, άπλετο φως και στενότερη επαφή με τον περιβάλλοντα χώρο και τη φύση. Επί πλέον, δόθηκε μεγάλη σημασία στην αρχιτεκτονική των εσωτερικών χώρων και την τοποθέτηση έργων τέχνης, όπως πίνακες και γλυπτά.

Αυτήν την ιδιαίτερη σχέση ιατρικής και τέχνης εξετάζεται στο πρωτότυπο και εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο Τέχνες & Χώροι Υγείας. Σε αυτό, ανασκοπείται η διαχρονική εξέλιξη αυτής της αλληλεπίδρασης κι εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους η τέχνη, σε όλες τις εκφάνσεις της, μπορεί να επηρεάσει όχι μόνον τη λειτουργία των χώρων υγείας αλλά και την άσκηση της ίδιας της ιατρικής. Με την έννοια αυτή, το βιβλίο είναι πολύ χρήσιμο τόσο για τους αρχιτέκτονες όσο και για εμάς τους γιατρούς, ίσως ιδιαίτερα για εμάς, γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε από μια άλλη οπτική γωνία τη σχέση μας με τους ασθενείς και τον τρόπο που λειτουργούμε στους χώρους υγείας. Αλλωστε, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι, όπως είπε και ο Γκωτιέ, η τέχνη όσο ταπεινή και αν είναι εξυψώνει πάντοτε την ψυχή.