Στην Φόνισσα, μέσα από το πορτραίτο και τη ζωή της κατά συρροήν παιδοκτόνου Χαδούλας της Φραγκογιαννούς, ανιχνεύονται τα όρια και η φύση του κακού.

Η απόλυτα κατακριτέα πράξη, ο φόνος των μικρών κοριτσιών, αντιστοιχεί στο ταραγμένο μυαλό της ηρωίδας, με λύτρωση από τις δυστυχίες και τα βάσανα του κόσμου. Η λογική της αναποδογυρίζει, με θανάσιμα αποτελέσματα, την κοινή λογική και μεταβάλλει το αρνητικό σε θετικό και τανάπαλιν («όλα είναι άλλα εξ άλλων»), προβάλλοντας έτσι την -τουλάχιστον- διττή φύση των πραγμάτων.

Η Φραγκογιαννού κινείται διαρκώς ανάμεσα στο καλό και το κακό, στην αμαρτία και την αθωότητα, στη συνείδηση και τη μη-συνείδηση, κι έτσι πεθαίνει : «εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας και της ανθρωπίνης δικαιοσύνης.», λογοδοτώντας εντέλει μόνο στο δικαστήριο της ψυχής της.