Με την παρούσα μελέτη επιχειρείται η παρουσίαση του ειδικού νομοθετικού πλαισίου που αναφέρεται στην εξ αποστάσεως παροχή χρηματοοικονομικών υπηρεσιών στους καταναλωτές, σε κοινοτικό και κυρίως σε εθνικό επίπεδο. Πρόκειται, ειδικότερα, για την ερμηνευτική προσέγγιση του συνόλου των διατάξεων του άρθρου 4α του Ν. 2251/1994, όπως αυτό τροποποιήθηκε και ισχύει μετά το Ν. 3587/2007. Με το άρθρο αυτό μεταφέρθηκε στο ελληνικό δίκαιο η Οδηγία 2002/65/ΕΚ «σχετικά με την εξ αποστάσεως εμπορία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προς τους καταναλωτές». Η κοινοτική προέλευση των εξεταζόμενων εθνικών διατάξεων επιβάλλει την ερμηνεία τους υπό το φως του κειμένου και του σκοπού της εν λόγω Οδηγίας, ενώ αναγκαία παρίσταται και η διερεύνηση του περιεχομένου της κοινοτικής αυτής πράξης -όπως διαδοχικά συμπληρώθηκε και τροποιήθηκε από άλλες πράξεις του δευτερογενούς κοινοτικού δικαίου- στο βαθμό που επηρεάζει τον ερμηνευτικό προσανατολισμό του έλληνα δικαστή.