Με αφορμή τη νομολογία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο Χρήστος Μορφακίδης παραθέτει, αναπτύσσει, συστηματικοποιεί και κρίνει όλες τις πτυχές του συνταξιοδοτικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων. Με επιδέξιο τρόπο, παρουσιάζει δικονομικά και ουσιαστικά ζητήματα, όπως αυτά επιλύθηκαν από τη νομολογία του Ανωτάτου αυτού Δικαστηρίου. Ο κριτικός του στοχασμός δεν του επέτρεψε να σταθεί με «γαλαντομία» απέναντι στο δικαστή. Εκεί που έπρεπε, έγινε επικριτικός.

Αποφεύγοντας τις εύκολες αφοριστικές τοποθετήσεις, μέσα από μια πολυπρισματική θεώρηση (παραθέτοντας και προβάλλοντας θέσεις της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας των δικαστικών αποφάσεων, καθώς και απόψεις της θεωρίας), άφησε να διαφανούν οι δικές του προτιμήσεις. Εν ολίγοις, ο Χρήστος Μορφακίδης, με την εμπεριστατωμένη μελέτη του, παίρνει από το χεράκι τον κάθε νομικό (ακόμη και τον μυημένο), για να τον εισάγει σε μια διανοητική περιπέτεια που ωστόσο μεταμορφώνεται σε πράξη.

Όπως σε κάθε μελέτη, δεν έχει σημασία αν ο συγγραφέας της κατέληξε κάπου, αλλά αν προχώρησε και ώθησε το αντικείμενό του. Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι το εγχείρημα του Χρήστου Μορφακίδη ήταν επιτυχημένο.