Το μυθιστόρημα είναι η ιστορία ενός Κορεατικού χωριού τα χρόνια της κατοχής της Κορέας από τους Ιάπωνες. Ο συγγραφέας πουθενά δεν κάνει λόγο για το πώς βρέθηκε εκεί. Μόνο ο υποψιασμένος αναγνώστης θα υπονοήσει και θα ψάξει να το βρει. Νομίζω πως ακριβώς αυτή η παράλειψη, που σίγουρα είναι ηθελημένη κάνει το μυθιστόρημα να μιλά σε κάθε ευαίσθητη καρδιά όπου γης και γλώσσας.

Ο συγγραφέας με σαφήνεια και πειστικότητα μας παρουσιάζει τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες των ηρώων του. Συμφωνούν απόλυτα τα λόγια και σι πράξεις τους, υπάρχει συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος. Με γλώσσα στρωτή και ρέουσα, με μια αριστοτεχνική διαπλοκή του μύθου και με μια σειρά από περιπέτειες, ο Χαλβατζάκης κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.