Η συγκεκριμένη μελέτη αποτελεί ένα θεωρητικό κείμενο όπου ο Φρόυντ αποφασίζει, στα πλαίσια της ψυχαναλυτικής μεταψυχολογίας, όπως έχει διαμορφωθεί από το 1915 και μετά -με την εισαγωγή της ορμής θανάτου το 1920 και της διάκρισης μεταξύ Εγώ, Αυτό, Υπερεγώ το 1923-, να επικεντρωθεί στο ερώτημα ποια εμπόδια παρεμβάλλονται στην αναλυτική ίαση.

Καθώς ο Φρόυντ πιστεύει ότι ''έχει αρκούντως διαλευκανθεί πώς η ανάλυση επιφέρει την ίαση'', στρέφεται πλέον -και καλεί και τους άλλους αναλυτές να πράξουν το ίδιο- στις αποτυχίες, όταν αυτό που ''επιδιώκουμε, προσδοκούμε και ισχυριζόμαστε'' με αφετηρία τη θεωρία μας διαψεύδεται από την εμπειρία.