Στη νομολογία των δικαστηρίων τείνει να παγιωθεί η ερμηνευτική αντίληψη που ακολούθησε η ΟλΑΠ 43/2002, όπως δείχνει και η νεότερη απόφαση της ΟλΑΠ 8/2007. Πρόκειται για μια αντίληψη που, ουσιαστικά, μετατρέπει τους κανονισμούς εργασίας σε παλιόχαρτα. Ο κίνδυνος μιας ακόμη απορρύθμισης, νομολογιακής αυτή τη φορά, που θα έχει βαριές επιπτώσεις στην ήδη δεινά δοκιμαζόμενη εργατοδικαιϊκή προστασία, είναι μεγάλος.

Η παρούσα μελέτη υποβάλλει σε κριτική ανάλυση τις δύο αποφάσεις της τακτικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (43/2002 και 8/2007) και εξετάζει όλα τα ζητήματα που δεν αντιμετώπισε το δικαστήριο. Αναδεικνύει, επιπλέον, την ανάγκη να ξανατεθούν τα ζητήματα αυτά υπό την κρίση του Αρείου Πάγου.