Η πρακτική των κρατών στη διαμόρφωση, ερμηνεία και εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου λειτούργησε ως σημείο εκκίνησης και στήριξης της νομολογίας των δικαιοδοτικών οργάνων, τα οποία υπερέβησαν τόσο τις εθνικές αντιστάσεις, όσο και τους διεθνείς γεωπολιτικούς παράγοντες συμβάλλοντας στη συνεκτικότητα και τη συνοχή της διεθνούς εννόμου τάξεως.

Στην παρούσα δεύτερη έκδοση δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στην παρουσίαση θεματικά, στο Κεφάλαιο Πρώτο του Πρώτου Μέρους, της νομολογίας των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων, ιδίως της περιόδου προ του 1939 που επηρέασε και προσανατόλισε σε σημαντικό βαθμό τις μεταγενέστερες κωδικοποιήσεις.

Καταβλήθηκε επίσης προσπάθεια να προβληθεί η νομολογία επί υποθέσεων στις οποίες η Ελλάδα υπήρξε διάδικος και για τις οποίες πυκνές είναι οι αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία και μελαγχολικό το αποτέλεσμα της καταγραφής των στην αντίστοιχη ελληνική βιβλιογραφία.