Στην παρούσα εργασία αναλύεται ο αυτόκλητος αγώνας του να απαλλάξει το ''ελληνίζον'' στη θρησκευτική συμπεριφορά του ποίμνιό της από τη ''διπλή ταυτότητα'' του και να τη μετασχηματίσει σε ακραιφνώς ορθόδοξη χριστιανική, μεταλλαγή που θα το οδηγούσε στην επίτευξη της διαχρονικής στοχοθεσίας της Ορθοδοξίας: τη σωτηρία της ψυχής. Η στάση της Εκκλησίας έναντι κάποιων μορφών του λαϊκού πολιτισμού (είτε ως αρχαιοελληνικών ''συνεχειών'', είτε ως δημιουργημάτων των νέων συνθηκών της λαϊκής ζωής) είναι πανομοιότυπη από της υπάρξεως της μέχρι και σήμερα.