Ο Β. Βασιλικός, στην πιο χαρακτηριστική στιγμή της ωριμότητάς του, κινείται με επιδεξιότητα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, μεταξύ τεκμηριωτικού λόγου και μυθοπλασίας και ο Γλαύκος Θρασάκης υπονομεύει διαρκώς τις αναγνωστικές προσδοκίες και καταστρατηγεί τις διαχωριστικές γραμμές των λογοτεχνικών ειδών. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα το οποίο συνδυάζει στοιχεία της λογοτεχνικής (αυτο)βιογραφίας με το (ψευδο)δοκίμιο, αναμιγνύει μοτίβα του αστυνομικού μυθιστορήματος με το ψυχολογικό θρίλερ και τροφοδοτεί το πολιτικό ρεπορτάζ με έναν διάχυτο λυρισμό, συμφιλιώνοντας εν τέλει την παραδοσιακή μυθιστορηματική απόλαυση με νεωτερικές και μετανεωτερικές αφηγηματικές τεχνικές.