Οι επιστήμες του ανθρώπου, εγκαταλείποντας συστήματα και δομές, επανέρχονται σήμερα στο υποκείμενο, στον δημιουργό, στο άτομο. Η έννοια του ατομικισμού έχει πίσω της μια μακρά ιστορία και τροφοδοτεί εδώ και πολύ καιρό μια συζήτηση η οποία άξιζε να διαλευκανθεί.

Η δεκαετία του '60 υπήρξε δεκαετία του συστήματος και των δoμών. Γλωσσολογία, ψυχανάλυση, ανθρωπολογία, φιλολογική κριτική, κοινωνιολογία δίδασκαν ότι δεν υπάρχουν παρά μόνο κοινωνικές ή ψυχικές δομές. Το άτομο δεν είναι το ίδιο δημιουργός της ταυτότητάς του. Στον χώρο της πολιτικής οι θέσεις αυτές οδηγούσαν στην απαισιοδοξία ή στην επανάσταση.

Ξαφνικά στη δεκαετία του '80 το κλίμα αλλάζει. Οι δομές εξαφανίζονται, το σύστημα παύει πλέον να κινητοποιεί. Είμαστε θεατές της επιστροφής του δρώντος υποκειμένου, του ατόμου. Την ίδια στιγμή που οι επαναστατικές ελπίδες αρχίζουν να σβήνουν και το κράτος πρόνοιας δεν εννοεί να βγει από την κρίση που το ταλανίζει, οι φιλελεύθεροι ξαναπαίρνουν την πρωτοβουλία, εγκωμιάζεται το πνεύμα της ευθύνης, η επιχείρηση. Είναι η μεγάλη επιστροφή του ατομικισμού.