ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΡ ΟΛΙΓΟΝ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

...Συνέχισα να κολυμπάω σαν τρελός με το φόβο ότι ξαφνικά θα καταλάβω ότι παρασύρομαι, μέχρι που άρχισα να μην έχω άλλες δυνάμεις. Γύρισα και είδα ότι τα δυο κομμάτια του πλοίου είχαν χαθεί πια στο βάθος της θάλασσα. Έμεινα λαχανιασμένος ανάμεσα στις φυσαλίδες που ανέβαιναν από το βάθος και κοίταξα γύρω μου. Αυτό που βλέπει κανείς μετά το ναυάγιο είναι ίσως πιο τρομακτικό και από το ίδιο το ναυάγιο. Υπήρχαν βαρέλια, σπασμένα ξύλα, κομμάτια ύφασμα, μουσαμάδες, κάτι σωλήνες ταπωμένοι που επέπλεαν, σχοινιά και οτιδήποτε άλλο ελαφρύτερο από το νερό ξέφυγε από το πλοίο. Και πιο πέρα τίποτα. Νερό και σκοτάδι. Λίγα λεπτά αργότερα άρχισαν να μαζεύονται και οι ζωντανοί.