ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Οι δρόμοι τους έσμιγαν
από καθιερωμένη συνήθεια,
σ' ένα καφενείο της Πλατείας Συντάγματος.
Τα γκαρσόνια τούς γνώριζαν έναν έναν.

Κάποτε έφθαναν μαντατοφόροι που μιλούσαν
για μάχες που χάθηκαν.
Για πόρτες σφαλιστές στα εργοστάσια.
Για κάποιους που πέρασαν τα σύνορα.

Υπήρχαν πρόσφατες πικρές μνήμες
σαν παλιό άχρηστο οπλοστάσιο.
Υπήρχαν ελπίδες που κυμάτιζαν
σαν τις πολύχρωμες σημαίες
των ξένων πρεσβειών.

Έκαναν έρανο συχνά μεταξύ τους
όχι τόσο για τους καφέδες
όσο για ένα εισιτήριο αποδημίας
ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.