Τρεις εξέχοντες Γερμανοί διανοητές καταθέτουν τους προβληματισμούς τους γύρω στην περίπτωση Νίτσε. Επισημαίνουν το ριζοσπαστικό χαρακτήρα του ως στοχαστή και πεζογράφου, το ερμηνευτικό πρόβλημα που εγείρει ο λόγος του, το παρωδιακό στοιχείο και τη σωτήρια λειτουργία του, τη συγγένειά του συνολικά με το διαφωτισμό, αλλά και με τις επιστήμες της ψυχής, τον κίνδυνο, τέλος, που υπέφωσκε κατά το Μεταπόλεμο, η διάσωση από την παραποίηση να τον αφήσει έρμαιο του ακαδημαϊσμού. Δυο κείμενα σε απόσταση τριακονταετίας: η συζήτηση «Για τον Νίτσε κι Εμάς» μεταξύ των T.W. Adorno, M. Hoskheimer και H.-G. Gadamer και το μελέτημα του τελευταίου «Νίτσε - ο Αντίποδας: Το Δράμα του Ζαρατούστρα».