Δε χρειαζόμαστε "χαρισματικούς" ηγέτες που, όντας άνθρωποι, κάποια στιγμή θα υποκύψουν στις προσωπικές, υπαρξιακές τους ανάγκες και θα ζητήσουν από εμάς "αμοιβή" για τους κόπους, τις θυσίες, τις προσφορές τους. Χρειαζόμαστε όμως οργάνωση και χρειαζόμαστε συναίσθημα, την ίδια στιγμή που χρειάζεται να δούμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στην ιστορία μας. Και, πάνω απ΄ όλα, χρειάζεται να ξαναβρούμε την... ανθρωπιά μας, να ενεργοποιήσουμε το ξεχασμένο μας φιλότιμο, την αγάπη για το συνάνθρωπό μας, τη λεβεντιά και το ρωμαίικο κιμπαρλίκι μας... Και τότε, ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να ελπίζουμε για ελλαδικές προσφορές στην τεχνολογία των κομπιούτερ και των μικροτσίπ, ίσως κατορθώσουμε να προσφέρουμε σε Δύση και Ανατολή οράματα και μύθους, που και οι άλλοι, σαν κι εμάς, τα έχουν φοβερή ανάγκη, καθώς η αλλοτρίωση οδήγησε την ανθρωπιά στο έσχατο σημείο της υποβάθμισής της... Ναι, χρειαζόμαστε ένα νέο μύθο, αλλά όχι, κατηγορηματικά όχι πια, και άλλα παραμύθια!...