Η περίοδος της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας που έχει επικρατήσει να ονομάζεται βενιζελική, εξαιτίας της έντονης παρουσίας του Ελ. Βενιζέλου και της επενέργειας της πολιτικής του σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής, χαρακτηρίζεται από βαθιές τομές σε χώρους και τομείς που διέπονταν από αναχρονισμούς και αρχαϊκότητες. Την περίοδο αυτή παρατηρείται για πρώτη φορά και σε τέτοια έκταση μια αφύπνιση των παραγωγικών δυνάμεων του πρωτογενούς τομέα. Ο τομέας αυτός εισέρχεται σε μια τροχιά ανάπτυξης αποτελώντας το επίκεντρο του ενδιαφέροντος -υπό την καθοδήγηση βέβαια και την εποπτεία του κράτους.