Τα Φυσικά του Αριστοτέλους αποτελούν αναμφίβολα βιβλίο της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, όπως αναγνώρισε με θέρμη και ένας από τους κορυφαίους φιλοσόφους του εικοστού αιώνος, ο Γερμανός Μάρτιν Χάιντεγκερ.

Διερευνώντας τις πλέον θεμελιώδεις έννοιες όπως η κίνησις, ο χρόνος, η πρώτη αρχή (ο θεός) και διατυπώνοντας κάποια αξιώματα που η ανθρωπότης θα ξανακούσει σχεδόν 20 αιώνες αργότερα από τον Νεύτωνα και τους άλλους πατέρες της νεωτέρας φυσικής, τα Φυσικά δικαιώνουν απόλυτα την εκτίμηση του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ (κατόχου βραβείου Νόμπελ Φυσικής): «...Εις την πρακτικήν άλλοι λαοί και άλλαι μορφωτικαί ομάδες είχαν την ίδια με τους Έλληνας πείραν, εκείνο όμως το οποίο διέκρινε την ελληνική σκέψιν ήτο η ικανότης της να θέτει μιαν τάξιν εις το πολύχρωμον καλειδοσκόπιον της πείρας καθιστώσα αυτήν προσιτήν εις την ανθρώπινην σκέψιν».