Τα Φυσικά του Αριστοτέλους παραμένουν και σήμερα, στον αιώνα της κβαντικής φυσικής, ένα απαραίτητον ανάγνωσμα. Θέτουν ερωτήματα σχετικά με τις θεμελιώδεις έννοιες με τέτοια ακρίβεια και εισηγούνται, σχεδόν 20 αιώνες προ της εποχής του Διαφωτισμού, τρόπους διερευνήσεώς τους, τους οποίους έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ως καινοτομίες των Νεωτέρων Χρόνων.

Επιβεβαιώνουν λοιπόν πανηγυρικά την εκτίμηση του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, καθηγητή Φυσικής και κατόχου του βραβείου Νόμπελ.: « ...Όσοι όμως σκέπτονται κατά τρόπον διαφορετικόν, και επιθυμούν να εύρουν τας πηγάς των πραγμάτων εις τον κλάδον τον οποίον ηκολούθησαν, είτε αυτός είναι η τεχνολογία ή η ιατρική, αργά ή γρήγορα θα καταφύγουν εις τας πηγάς της αρχαιότητος και θα ωφεληθούν εις την εργασίαν των, μόνον εάν διδαχθούν από τους Έλληνας πώς να ρυθμίζουν τας σκέψεις των και πώς να διατυπώνουν ζητήματα αρχών».