Στην εργασία αυτή έγινε προσπάθεια να ερευνηθούν οι φιλοσοφικές αντιλήψεις των παρακάτω Ελλήνων στοχαστών του 6ου και 5ου π.Χ. αιώνα: Θαλή, Αναξίμανδρου, Αναξιμένη, Πυθαγόρα, Ξενοφάνη, Παρμενίδη, Ζήνωνα Ηράκλειτου, Εμπεδοκλή, Δημόκριτου, Αναξαγόρα. Κριτήριο της επιλογής τους αποτέλεσε το ότι ήταν φιλόσοφοι που μελέτησαν τη φύση και τον άνθρωπο, ως ένα κομμάτι της φύσης. Εξήγησαν δηλ. τα φαινόμενα με φυσικές αιτίες, κάνοντας έτσι το αποφασιστικό βήμα από τη μεταφυσική στη φυσική-επιστημονική σκέψη και συγχρόνως τη διαπίστωση πως ό,τι δίνει η φύση στον άνθρωπο δεν επαρκεί για να εξελιχθεί και να ολοκληρωθεί, έχει ανάγκη παιδείας. Ο Σωκράτης τέλος συμπεριλαμβάνεται μόνο σε ό,τι αφορά τη γενετική στρατηγική της διδασκαλίας του.